De drempel om op zoek te gaan naar vrijwilligerswerk was hoog voor mij, maar ik ben heel blij dat ik de moed gevonden heb om daaroverheen te stappen”, zegt Peter den Dulk. Dankzij de bemiddeling van Welzijn kon hij begin maart dit jaar aan de slag als TukTuk Maatje-chauffeur.
Ook schenkt hij een avond per week koffie in een verpleeghuis van Marente. “Het geeft mijn leven structuur en ik vind het allebei ontzettend leuk om te doen”, zegt hij tevreden.
Peter den Dulk (50) heeft, zoals hij zelf zegt, “een onstuimig verleden”. “Ik ben al twintig jaar arbeidsongeschikt. Jarenlang was ik op drift, ik heb ook een tijd in een boot door Nederland gezworven. Maar nu ben ik neergestreken in Noordwijkerhout, waar ik weer wat tot rust ben gekomen.”
Daarbij krijgt hij hulp van GGZ Rivierduinen. Het was zijn casemanager daar die hem adviseerde om vrijwilligerswerk te gaan doen. “Ik wilde weer wat om handen hebben, van alleen maar thuiszitten ga je je niet beter voelen. Maar spannend vond ik het wel.”
Terugkijkend is hij verbaasd hoe makkelijk het was om passend vrijwilligerswerk te vinden. “Samen met mijn casemanager ging ik langs bij Welzijn, waar we bij Frank van den Berg (adviseur vrijwilligers, red.) terecht kwamen. Frank had een hele map met vacatures, dus ik zat meteen goed.”
Leuke gesprekken
Het werk als TukTuk Maatje-chauffeur past perfect bij hem, zegt Peter. “Ik hou van mensen, ben sociaal en hou van praten. En ik wilde graag iets doen met vervoer. Zelf ben ik motorrijder maar om oudere mensen te vervoeren is een TukTuk toch wel handiger”, lacht hij. “Per week draai ik twee diensten van drie uur. Nu is dat elke donderdag en vrijdag. Ik krijg dan een rittenkaart waar opstaat wie waarheen moet en hoe laat. Mijn passagiers breng ik bijvoorbeeld naar de dagbesteding of naar de tandarts. Voor een groot deel krijg ik elke week dezelfde mensen en je merkt dat je dan al snel een band opbouwt. Meestal heb ik leuke gesprekken tijdens de rit en regelmatig zet ik ook een gezellig countrymuziekje op.”
Koffiekar
Peter had aangegeven dat hij naast het TukTuk-rijden nog wel meer zou willen doen. “Vroeger heb ik bij een technische dienst in een bejaardentehuis gewerkt. Ik had daar wel een klik met de bewoners dus het leek me wel wat om aan de slag te gaan in een verzorgingshuis.”
Hij was net twee weken bezig als TukTuk Maatje-chauffeur toen hij een telefoontje kreeg met de vraag of hij vrijwilliger wilde worden in verpleeghuis Jeroen. “Daar heb ik meteen ‘ja’ op gezegd. Nu loop ik elke maandagavond tussen 6 en 8 uur met mijn koffiekar langs de deuren, en ook dat bevalt me prima. De bewoners vinden het duidelijk leuk om een nieuw gezicht te zien en willen graag een praatje maken.”
Gouden greep
Peter heeft echt zijn draai gevonden als vrijwilliger. Op de vraag hoe hij zijn toekomst verder ziet, zegt hij nuchter: “Het heeft geen zin om vijf stappen vooruit te kijken; als je één stap zet, zie je de volgende pas. Maar wat ik nu doe geeft me heel veel voldoening. Eerst wil ik dit vasthouden, en ik hoop dat ik mijn vrijwilligerswerk later kan uitbouwen. Ik zou bijvoorbeeld ook graag gaan wandelen met mensen uit het verpleeghuis.”
Hij besluit: “Voor mij was het een gouden greep om aan te kloppen bij Welzijn. Het vinden van vrijwilligerswerk dat bij me past ging echt heel makkelijk, ze hebben zoveel mogelijkheden. Als je je verveelt en je wilt graag iets doen voor je medemens, is dit echt een goed idee!”
